شعر

چشمان خیس من گواه، قلبم سیاه، تاریک چو آه           روزم تباه، شامم سیاه، از فرق تا پایم گناه

قلبم تپد گاهی‌ و گاه، از زخم سوزد همچو کاه          در آسمان بودم چو ماه، خم گردم اما گاه گاه

                                        روزم تباه، شامم سیاه، از فرق تا پایم گناه

ای آفتاب بر پای تو، افتم ببوسم پای تو                            عیسی بود هر دم ز تو، جان جهان از چرخ تو 

عیسی من خستم ز تو، قدوس من دردم ز تو                    ما گر نخواهیم چرخ تو، از آش داغ تر کاس تو

                                       روزم تباه، شامم سیاه از فرق تا پایم گناه

ای بلبلان آهسته تر، وقت خرابان است و شر               از رنگ پرم تار تر،از قیل و قالم زار تر

از داد من بی‌ داد تر، از پود من بی‌ تار تر                      در این خبر من بی‌ خبر، در این شرر و بی شرر

                                        روزم تباه، شامم سیاه، از فرق تا پایم گناه

اگر روزی تو ای يارم بیایی........................مرا  از رنج تنهایی  رهایی

به تو گویم که بر من بی تو چون گشت....قضا اين غم به قلب من چگون هشت

تو را من لحظه ای از ياد نبردم..................به اميد تو من غم ها نخوردم

به گل قسم, حکايت بی شمار است..........حکايت از فراقت صد هزار است

به جان خود که جانم به فدا یت.................بسی مستم فقط من در هوایت

به جان تو که جانت جان ستان است.........سر سرو تو سر بر سروران است

دو چشم من دگر خفتن ندارد....................دگر قلبم توان غم ندارد

چقدر نالم از اين کهنه قفس دوست؟........اگر چه اين قفس هم کار ی از اوست

ولی تا کی کبوتر ناله خواند......................رهی ده تا که بر بام تو خواند

نگویم ما کبوتر که کلاغیم.........................کلاغی دزد در هر کوچه باغیم   

ولی سیمرغ جان لطفی تو بنمای..............سپیدی سحر بر من تو بنمای

دمی بر من دم و جانی ز سر ده................که مردن پيش تو از زندگی به

دو شمع روشن مادر شمائید.......................چراغ خانه و گلشن شمائید

همانا بوی یاس و مشک خوش بوی...................هم او دانست که از اول شمائید

اگر شمعی به يک عمری نسوزد...................همه آن شمع يک شیخ بهائید

همه جان و همه تن در پی اوست....................که او آمد بهار جاودانيد

خوشا آن پر طرب روح و دل پاک.....................که باقیمانده اش اش اکنون شمائید

چو يک یاس سفيد در باغ و بستان....................ندا آمد که عطرِ گل شمائید

اگر يک مخلصی دل داده به یاس....................گلی گفت دوش که علت آن شمائید

يک سال دگر در برِ چوگان قضا نيز بگذشت .................يک سال دگر با من نا ديده وفا نيز بگذشت

بس ناز خريديم ز سر زلف نگارش شب و روز .................يک سال دگر نيز در غم چشم خمارش بگذشت

خوش باد که سرمایه اميد عجب پا بر جاست.................يک سال دگر نيز به اميدِ وصالش بگذشت

هر شبی از شب يلدا به حق کم نگذاشت ................ای خوشا آن سحری کين شب يلدا بگذشت

با يک گلی خوش بلبلی صحبت و نجوا دارد.................ای فغان گر خبر آرد وقت بهاران بگذشت

کس دگر گرم نگردد در برِ پرتو خورشيد دريغ .................کان آفتاب زر فشان داشت و صحرا بگذشت